Purgatorio

Stof, stof en stof, dat is wat je in overvloedige hoeveelheden over je heen krijgt bij de grootste kameropruim ooit. Hoewel mijn slaapkamer wekelijks met de stiptheid van een Duitse atoomklok wordt gepoetst, blijven er nog steeds van die onbereikbare plekjes waar in al die jaren geen stofvod of plumot is langsgeweest. Laat het nu net deze oorden zijn die ik, jawel, tijdens mijn lesvrije week, en jawel, na een vijftal weken keihard blokken, met een ontembaar enthousiasme aan een grondige schoonmaakbeurt onderwerp. Door het volgen van een vrij strikte procedure (zijnde voorwerp uit kast halen, selecteren, wegsmijten of bijhouden, kast afkuisen, kast droogzemen en de voorwerpen die mij kunnen bekoren en dus het geluk hebben door mij gered te worden op hun – nieuwe – plaats installeren) tracht ik het werkje in enkele uren te klaren. Jammer genoeg blijk ik verschrikkelijk slecht in het inschatten van kuistijden. Vier dagen vol stof, genies, vieze handen en hartepijn volgen… Hartepijn is het juiste woord, ja! Iedere keer weer moeten er hartverscheurende keuzes worden gemaakt: wat houd ik bij, wat vliegt onverbiddelijk naar het containerpark? Een innerlijke morele strijd wordt afgestoken wanneer ik met net geen tranen in de ogen al die bestofte jeugdherinneringen letterlijk van onder het stof haal. En dit jaar heb ik reden om trots te zijn op mezelf! Het moet maar eens gedaan zijn met het steeds terug diep wegsteken van die nutteloze dierenprenten, oerlelijke souvenirs en waardevolle ‘prijzen van het schietkraam’ die elk jaar weer tot de volgende grote kuis onbewogen blijven liggen daar waar ze een jaar eerder weggelegd zijn. Met een hart van steen doe ik ze onverbiddelijk in de richting van de vuilbak vliegen, die er naderhand bijna zelf genoeg van zou moeten krijgen. Echter, hoe sterk ik mezelf ook probeer te houden, niets menselijks is mij vreemd. Momenten van innerlijke zwakte steken dan ook regelmatig de kop op. Resultaat: vergeelde Lego-Technic autootjes, quasi-volledige Flippo-kaften, een collectie slecht geïllustreerde dinosauruskaarten en enkele archaïsche en lachwekkend slecht geschreven voorbereidingen van spreekbeurten uit lang vervlogen tijden profiteren van deze korte momenten van persoonlijke zinsverbijstering en zien de kans om hun stoffige leven met minstens een jaar te verlengen. De nostalgie wint het weer al eens van de redelijkheid. Maar zonder in een jaarlijkse herhaling te vallen, kan ik al wel zeggen dat dit alles bij de volgende ‘grootste kuis’ zonder twijfel de deur uit wordt gekeild. En het stof… dat zal ik tot mijn grote spijt wel nooit wegkrijgen…

Onder de noemer ‘een blad vol jeugdsentiment’ en om U grenzeloos te plezieren, heb ik hier nog één van die ‘archaïsche en lachwekkend slecht geschreven voorbereidingen van spreekbeurten’ gescand. Het uiterste intellectuele onderwerp: de Sikorsky HH-53 Super Jolly Green Giant 77. Opgelet voor de gevoelige lezer: U zal hopeloos worden overrompeld door razend interessante facts & figures en nooit geziene wetenswaardigheden…

‘Dit was mijn spreekoefening en ik hoop dat jullie het interessant vonden. Ik dank jullie voor jullie aandacht.’